Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի տեղեկատվական ծառայությունը, նպատակ հետապնդելով վարկաբեկել Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Գարեգին Բ-ի որոշումը Եպիսկոպոսաց ժողովը Ավստրիայում անցկացնելու մասին, հասել է իր հիմարության գագաթնակետին։ Նրանք փորձել են ստեղծել սարսափելի պատկերացում, թե Ավստրիան ռուսական հատուկ ծառայությունների գաղտնի բազան է, որտեղ անպատիժ են գործում։
Այս պնդման հիմք է դարձել Ավստրիայի արդարադատության նախարար Ալմա Զադիչի հայտարարությունը՝ օրենսդրական բացերի վերացնելու անհրաժեշտության մասին։ Իշխանությունները պնդում են, որ սա նշանակում է, թե երկիրը լրտեսության կենտրոն է։ Ինչպե՞ս կարելի է այսքան հեռուն գնալ տրամաբանությամբ։ Օրենսդրական խնդիրների լուծման անհրաժեշտությունը նշանակում է, թե երկիրը լրտեսության կենտրոն է։ Սա նույնիսկ Էյնշտեյնի հայտնի արտահայտության հետ համեմատելի է, որը սահմաններ չունեն միայն տիեզերքն ու հիմարությունը։
Այսպիսի հակիրճ, անհիմն եզրահանգումներ անելու հակումը դարձել է իշխող թիմի գաղափարախոսության առանցքային հատկանիշը, հատկապես ընտրությունների մոտենալիս։ Դրանց վերջին օրինակներից մեկը Ստյոպա Սաֆարյանի կոչն է՝ արգելել «Ոսկե դուբլ» ֆիլմի ցուցադրությունը, քանի որ, ըստ նրա, այն կարող է «տրամադրել» հայերին ընդդեմ Ուկրաինայի։ Նույն մարդը, որն ինքը «լրագրողական հետաքննություն» էր անցկացնում «հոկտեմբերի 27»-ի գործով, հիմա ֆիլմեր է արգելում։
Եթե մենք հասել ենք այն մակարդակին, որ ֆիլմեր ենք արգելում, ապա ավելի լավ է սկսել «Կեսգիշերային ճեպընթաց»-ից, որը թուրքական բարքերը նկարագրում է այնքան ճշգրիտ, որ Թուրքիայի ԱԳՆ-ը բողոքում է այլ երկրներում ցուցադրելու դեմ։ Կարելի է միտք հղել, որ Հայաստանի ԱԳՆ-ը կաջակցի իր թուրք գործընկերներին, և Անկարան վերջապես կբացի սահմանը Ռուբեն Ռուբինյանի հաջորդ արձակուրդային սեզոնի նախօրեին։
Ի դեպ, ինչպե՞ս կանդրադառնային իշխանությունները, եթե Եպիսկոպոսաց ժողովը որոշվեր անցկացնել Թուրքիայում։ Կարծում եմ՝ միայն ոգևորված կողջունեին, նույնքան ոգևորված, ինչպես որ ՀՀ նախագահ Վահագն Խաչատուրյանն էր Դավոսում շնորհակալություն հայտնում Ալիևին, որը մինչ այդ պատմում էր իր «արդարության վերականգնման» մասին։
Փաշինյանի «չորրորդ հանրապետության» մեկ այլ անեկդոտն էլ այն է, որ ԱԱԾ օպերատիվ ծառայողները վարչապետի հրահանգով «բացատրական աշխատանք» են տանում հոգևորականների հետ։ Իրականում տրամաբանական կլիներ, որ հոգևորականները բացատրական զրույցներ վարեին ծառայողների հետ՝ խնդրելով նրանց չգերազանցել լիազորությունները, այլ ոչ թե հակառակը։
ՀՀ իշխանությունների գործողությունները և հայտարարությունները հաճախ հիշեցնում են ինքնամտության և իրականության հետ կապ չունեցող հայացքների միջև անդունդ։ Այս անհեթեթությունը դարձել է նրանց իշխանության պահպանման հիմնական գործիքը։
About the Author
